Tan Be Aab Dadim

شاید… شاید…
درْ جنگلی، کم‌ْدرخت
پشتِ سایه‌های بُلند

بِرْکِه‌ی پاک و زُلال
عکسِ تنهاییِ ما
بِرْکِه‌ی پاک و زُلال
عکسِ تنهاییِ ما

شاید آخر، در پسِ راه
پُشتِ آن کوهِ غُرْبَت
خَستِه از راهْ نماندیم
تنْ به آبْ دادیم

با هرچه تردیدِ ما
با هرچه تاریکی‌ست
آن بِرْکِه تیره نشد
پاکْ مانْد و ایستادیم

تنْ به آبْ دادیم
تنْ به آبْ دادیم
خستهْ از راهْ نماندیم
تنْ به آبْ دادیم

پشتِ کوهِ غربت
نورِ بِرْکِه را دیدیم
هرچه تاریکیِ ما بود
در زُلالیْ بِجا گذاشتیم

شاید… شاید…
آبْ زبانِ ما یادْ گرفت
شاید… شاید…
اینْ شبْ همْ پایانْ گرفت

بِرْکِه‌ی پاک و زُلال
عکسِ تنهاییِ ما
نه تیره شد، نه تار شد
پاکْ مانْد و بی‌صدا

شاید آخر…
شاید آخر…
خسته از راهْ نماندیم
تنْ به آبْ دادیم

تنْ به آبْ دادیم
تنْ به آبْ دادیم

خستهْ از راهْ نماندیم
تنْ به آبْ دادیم
پشتِ کوهِ غُرْبَت
نورِ بِرْکِه را دیدیم
هرچه تاریکیِ ما بود
در زُلالی بِجا گذاشتیم

شاید…
درْ جنگلی، کم‌ْدرخت
پشتِ سایه‌های بُلند
تنْ به آبْ دادیم