Nakoneh Pir Beshim

یه قهوهٔ تلخ، یه صبحِ ابری
یه پنجره که رو به بارونه
پشتِ همین ابرای خسته
خورشید هنوزم همونه

هی گفتیم: «فردا وقتش می‌شه»
هی فردا از راه نرسید
حواسمون رفت دنبالِ دنیا
عمر، آروم از کَفِمون پرید

نکنه پیر بشیم و نخندیم
نکنه عمر بره… نفهمیم

نکنه روزای خوبِ عمرمون
همین روزا باشه
همین تصمیمای شُلْ شُلی
همین آدمای تکراری باشه

نکنه فردا هیچ‌وقت نرسه
یا اگه رسید، مثلِ دیروز
ما هی دویده باشیم تا آخر
پیِ فردایی که اصلاً نبوده باشه

یه قهوهٔ تلخ، یه صبحِ ابری
یه پنجره که رو به بارونه
پشتِ همین ابرای خسته
خورشید هنوزم همونه

هی گفتیم: «فردا وقتش می‌رسه»
هی فردا از راه نرسید
حواسمون رفت دنبالِ چِرْت و پِرْت
عمر، آروم از کَفِمون پرید

نکنه پیر بشیم و نخندیم
نکنه عمر بره… نفهمیم

نکنه پیر بشیم و نخندیم
نکنه عمر بره… نفهمیم

شاید قرار نبود قهرمان شیم
شاید قرار نبود دنیا عوض شه

شاید فقط قرار بود
وقتی هنوز کنارِ همیم…
حواسمون به هم باشه

نکنه روزای خوبِ عمرمون
همین روزا باشه
همین آسمونِ نصفه‌آفتابی
همین خونه با صداهاشه

نکنه آخرِ قصه بفهمیم
خوشبختی از کنارمون رد شد
ما دنبالِ فهمِ زندگی بودیم
وقتی که زندگیمون تَلَف شد

نکنه پیر بشیم… و نخندیم
نکنه پیر بشیم… و نخندیم