Moohat

موهاتْ؟ …

مثلِ صبحِ بی‌پَناه،
رویِ شونه‌هاتْ نِشَست؛
مِثلِ پَرچَم،
مِثلِ آه.

موهاتْ ریخت رو شونه‌هاتْ؛
شب شکست از روشنی.
من یه لحظه گم شُدَم،
بینِ عشق و دُشمَنی.

یه نگاه کردی و بعد،
خونه بویِ بارون گرفت.
اسمِ تو تویِ دِلَم،
تویِ سینَم جونْ گرفت.

نزدیک‌تَر بیا، عزیز؛
قلبم از نفس اُفتاد.
از تو هر چی مونده بود،
تویِ دستِ باد اُفتاد.

نزدیک‌تَر بیا، ببین؛
با تو از دورْ همْ‌صِدام.
وقتی اِسمِتو می‌گَم،
همْ سُکوتم،
همْ صِدام.

موهاتْ.
چی به سَرَمْ آوُرْد؟
موهاتْ!
دِلَمو کُجاها بُرْد؟

موهاتْ.
رویِ شَبَم جاریه.
موهاتْ!
زخمِ یادگاریه.

رویِ لبخندت هنوز،
هزارْ قصّه خوابیده.
از دختری که موهاشو،
باد از وطنْ دُزدیده.

من چیزی نگفتم و،
تو شنیدی بغضَمو؛
از لرزشِ دستِ من،
از شکستِ نبضَمو.

اگه برگردی شبی،
صبح از این خونه درْ میاد.
هر چی از ما بُردن،
با صِدات پَس میاد.

نه فروشی،
نه غنیمت؛
نه سکوتِ بی‌صدا.

مویِ تو یعنی نفس؛
یعنی زن،
یعنی رها.

فقط یه لحظه نگام کن،
تا جهانم عوض بشه.
هر چی زخمِ بی‌جوابه،
با صِدات نفس بشه.

موهاتْ.
چی به سَرَمْ آوُرْد؟
موهاتْ!
دِلَمو کُجاها بُرْد؟

موهاتْ.
رویِ شَبَم جاریه.
موهاتْ!
زخمِ یادگاریه.

موهاتْ.
صبحِ بعدِ ماتمه.
موهاتْ!
رمزِ آزادیِ منه.