Laate Kooche Khalvat

تو کوچهٔ خلوت
رَدْ شُدی با ادا
دستْ توی جیبات
اَخْمْ تا مُنتِها

تا پنجره وا شد
رنگت یه‌هو پرید
گربه پرید از دیوار
گفتی: «منو که ندید»

تا کسی نیست
شیرِ مِیْ دونی
تا یکی رد شه
آرومْ می‌مونی

لاتِ کوچهْ خلوت
لاتِ کوچهْ خلوت
تا کسی نیست، همه‌ْ کاره‌ای

لاتِ کوچهْ خلوت
لاتِ کوچهْ خلوت
تا شلوغ شه، بیچاره‌ای

زنجیرْ دورِ گردن
عینکِ شبْ به چشم
ماشینِ توی عکسات
مالِ پسرعمّه‌ت

می‌گی همه تو محل
از اسمت می‌ترسن
آره، تا وقتی که
هیچکی نباشه اصلاً

تا کسی نیست
شیرِ مِیْ دونی
تا یکی رد شه
آرومْ می‌مونی

لاتِ کوچهْ خلوت
لاتِ کوچهْ خلوت
تا کسی نیست، همه‌ْ کاره‌ای

لاتِ کوچهْ خلوت
لاتِ کوچهْ خلوت
تا شلوغ شه، بیچاره‌ای

مادرت از پنجرهْ گفت:
«بیا بالا، دیر شده»
لاتِ کوچه برگشتْ خونه
قصه هم تموم شده

لاتِ کوچه خلوت
لاتِ کوچه خلوت
تا خَطَر نیست، خَطَرناکی

لاتِ کوچه خلوت
لاتِ کوچه خلوت
تهِ قصهْ طَرَبْناکی

لاتِ کوچهْ خلوت
لاتِ کوچهْ خلوت
تا کسی نیست، همه‌ْ کاره‌ای
تا شلوغ شه، بیچاره‌ای

لاتِ کوچهْ خلوت
لاتِ کوچهْ خلوت
آخرش فقط ادایی